است و دومى در حرف عين تا حرف لا با عنوانهاى : المثل ، اللغة و الاعراب و المعنى ، حل المثل ، الضرب ، السبب ، در آن آمده « الفصل الثالث المثل في قافية التاء » و در باب ما فيه الحاء » در پايان هر فصلى از حروف « أمثال المولدين » است و گاهى « باب ما جاء على افعل في هذا الباب » . اين را هم بگويم كه حمزه اصفهانى ( پيش از 360 ) را الأمثال على افعل هست ، نسخه داماد إبراهيم 943 ( فهرست فيلمهاى دانشگاه 11 : 286 ش 516 ع 1065 و 1066 - سزگين 3361 ، عربى 1 : 540 ) هم أو را است الأمثال الصادرة عن بيوت الشعر با اشاره به هنر نقل شعرها نزد يونانيها و ايرانيها در ديباچه آن ، سپس هفت بخش و يك پايانه كه نسخه آن در برلين توبينكن ربعى 1215 و ملك ( 1 : 60 و 1 : 48 ش 1150 ) هست ( سزگين 1 : 337 و 9 : 200 ) . بيهقى شايد از همين دو كتاب اصفهانى كه از رهگذر أدب فارسى بسيار ارزنده است بهره برده باشد . أو ياد مىكند از پدرش « الامام أبو القاسم زيد البيهقي » در گذشته ج 2 / 517 و درباره أو « رحمه الله » مى گويد و آنچه از وى شنيد مى آورد ( غرر 5 پ ، 128 پ ، 216 ر ، 236 ر ) و از نياى ناپدرى خود امام أبو القاسم علي بن الحسين بيهقى كه از آزادگان روزگار بوده و از آنچه ميان أو و عميد الملك أبى نصر كندرى گذشته بود ، ياد مىكند ( 252 پ ) و از كشمرد ( 150 ر ، 216 ر ) و از داستان مشكويه رازى و عضد الدوله ( 195 ر ) . نيز از ستايش أحمد بن عبد الصمد از وزير مجير الدوله ( 211 ر ) و از سقراط ( 44 ر ) و از أبو معشر ( 189 پ ) و أبو الفتح بستى ( 195 پ ) و أبو على فارمدى و أبو الحسن ( 88 ر ) و از علي بن حسن باخرزى و ياد أو از المقتدى بأمر الله ( 211 ر ) و از محمد بن جرير طبرى ( 195 ر ) و حكيم أبو الفرج ابن هندو ( 79 ر و 253 ر ) و فقيه امام مسعود صوابى ( 63 پ ، 235 پ ) و از أبو نصر فارابى و رسالةت أسباب اختلاف اللغات أو ( 195 ر ) و از صاحب الشفاء و القانون و سال 538 ( 235 پ ) و از وشاح الدمية ( 65 ر ) و كتاب القوابلى ( 247 پ ) و المقتضب مبرد ( 54 ر ) و حكيم عبد الوهاب شالنجى ( 97 ر ) . نيز در آن آمده است « قاله أمير المؤمنين علي بن أبي طالب رضى الله عنه » ( 98 ر و نيز 152 ر ) با ياد از حسن و حسين و على ( ع ) ( 216 پ ) . در آن ( 151 پ - 96 پ ) از أمثال ابن دريد ( 223 - 321 ) ياد شده ( سزگين 8 : 101 ) است . بيهقى در غرر در باره خود مى گويد ( 155 ب ) « كنت في المكتب » او